Bakkum

de heimwee naar voorbije tijden
glijdt langs de dennen
in het zand
nu ik de meisjes spelen zie die īt aller
kleinste zijn ontgroeid
en hunkerend naar wat er komt
soms in een kleine vrije val
als de onzekerheid hen vat
zo weerloos zijn
ze zijn het liefste van ons allen en
niemand niets geen wet gebod verandert
dat
zeeŽn van goedheid draag hen verder
naar levensvreugd en
mededogen
op woeste golven die
de kust bereiken


Voor Marleen en Pepi, najaar 2010
 
 


© Ineke Sikkema. Dit gedicht mag niet worden gebruikt of opgeslagen zonder schriftelijke toestemming van de auteur.
ineke sikkema